Page 1
Standaard

De eerste werken van Martijn Hendriks tijdens festivalweekend Incubate.

Martijn Hendriks startte eind maart zijn project ‘Sculpture Falls in a Forest’. De komende maanden zullen een aantal nieuwe sculpturen van Hendriks in de publieke ruimte van Tilburg te zien zijn: in bossen en parken, maar ook op onverwachte locaties in de binnenstad. Sommige werken zullen alleen tijdelijk te zien zijn en vooral via het internet publiek worden; voor langere tijd op locatie blijven.

Tijdens het eerste festivalweekend van 2016, 14 en 15 mei, waren de eerste werken te zien, in de Kluis van Theater De NWE Vorst. Zie het fotoverslag op sculpturefallsinaforest.tumblr.com.

 

 

 

Status

Interview van Max Majorana met Camilla Steinum (2/2)

beeld-leo-XIII-495x400

Max Majorana is voormalig medewerker van Incubate. In aanloop naar de editie van 2014 was hij één van de programmeurs. Voor Do It With Others spreekt hij met de vier betrokken kunstenaars over hun werk en – waar hij de kans ziet – over hun privéleven. Camilla Steinum sprak hij op een donderdagavond, toen ze zich net in Tilburg had geïnstalleerd.

Lees deel 1 van het interview hier.

 

Je bent als beeldend kunstenares gespecialiseerd in werken met textiel. Nu is Tilburg van oudsher een echte textielstad, die zich onder invloed van onder meer Incubate de laatste jaren ontpopt als culturele voorloper. Ben je er dit jaar voor het eerst?
Toevallig niet. In 2008, toen ik nog in Oslo aan de academie in de richting textiel studeerde, zijn we met onze klas een keertje op uitwisseling geweest. Toen ben ik ook voor het eerst in De Pont en het Textielmuseum geweest, waar ik in het najaar mag gaan tentoonstellen. Hun bibliotheek is trouwens te gek.

Akkoord. Dan pas ik mijn vraag even aan. Wat is je tweede indruk van Tilburg?

Goed, gezellig, en lekker klein bovendien. Hoewel ik al over een fiets beschik, ga ik vooralsnog liever te voet, om de stad beter in me op te kunnen nemen.

Ah, en wanneer ga je je pas versnellen? Je kunt al wel fietsen?
Ja, dat is op zich geen probleem. Maar ik vind het eigenlijk wel fijn om een beetje langzaam aan te doen voor mijn project bij Do It With Others van start gaat. Even rustig oriënteren, voor ik over een paar weken echt aan de slag ga.

Het is je gegund, hoor. Ik veronderstel dat je op dit moment dan ook nog niet helemaal uitgepakt bent?
In het gastatelier, bedoel je? Haha, dat dan weer wel. Ik ben iemand die graag boeken om zich heen heeft, dus die heb ik meteen uit mijn bagage gehaald en overal door het huis verspreid. Net als mijn notitieblokjes. En waterverf – heel belangrijk. Liefst binnen handbereik en op ooghoogte.

Zozo. Wat lees je zoal?
Momenteel herlees ik de essaybundel Against Interpretation van de Amerikaanse schrijfster Susan Sontag. Al 50 jaar oud, maar nog steeds zeer inspirerend.


Je bent dan ook een zelfverklaard feministe. En gefascineerd door het vrouwelijke lichaam in de kunstwereld, heb ik gelezen. Wie zijn je voorbeelden? Je moeder? Susan Sontag? Beyoncé? Donna Harraway?

Mijn voorbeelden zijn niet zozeer mensen die ik in intellectueel opzicht bewonder. Het zijn toch vooral mensen die dicht bij me staan. Mensen die aardig, goedlachs en zorgzaam zijn.

Typisch vrouwelijke eigenschappen.
Pardon? Niet per se, hoor.

Sorry, ik plaag je maar. Kun je een tipje van de sluier oplichten wat je tijdens Do It With Others gaat doen? Wat kunnen we na afloop ongeveer verwachten, of wat verwacht je zelf?
Dat is altijd een beetje lastig te zeggen, want mijn ervaring leert dat ik tijdens het uiteindelijke maakproces zijwegen insla en zodoende altijd op iets anders uit kom dan ik aanvankelijk voor ogen had. Maar ik heb in elk geval een hevig verlangen om een keer iets te maken voor aan de muur.

 

© Camilla Steinum

© Camilla Steinum

Van drie- naar tweedimensionaal?
Onder voorbehoud: ja. Of ergens daar tussenin, zoals het werk van Robert Rauschenberg bijvoorbeeld. Wat ik waardeer in zijn werk, is de manier waarop zijn collages ruimte laten voor elk afzonderlijk onderdeel en object.

Rauschenberg was ook iemand die hield van open eindes. Dat brengt me op de tekst bij Dubious Desire For Cleanliness, je eerste solotentoonstelling, waarin je refereert aan Gilles Deleuze en Felix Guattarí. Stevige kost vond ik dat, op de universiteit. Leg eens uit, wil je?
Laat ik vooropstellen: ik ben géén filosoof, géén academicus en ik ben óók geen kunstenaar die filosofische of academische concepten tracht uit te beelden. Maar ik werd getroffen door een mooie passage uit A Thousand Plateaus, waarin het gaat over het intuïtief modelleren van structuren. Daar kan je eindeloos mee doorgaan, en dat is in feite wel min of meer wat ik tijdens die expo in Londen destijds heb gedaan.

Dan nu naar het vaste afsluitende onderdeel van deze serie: een korte trivia. Onmiddelijk antwoorden, alsjeblieft. Wat is je favoriete boek?
Moby Dick. Nee! The History of Shit van Dominique Laporte.

Film?
The Holy Mountain.

Gerecht?
Eh… een bordje rijst.

Band?
Patti Smith.

Dier?
Zeker geen katten! Een adelaar, denk ik.

Waar kijk je dit jaar het meest naar uit op Incubate? Jammer dat je vorig jaar net de Noorse invasie gemist hebt, trouwens!
The Knife lijkt me heel tof. Heb jij nog suggesties, misschien?

Je houdt van Patti Smith. Op dinsdag komt een van de betere hedendaagse Nederlandse punkbands spelen; Rats on Rafts. Die moet je checken.
Waarvan akte. Thanks!

’t Is niks. Jij bedankt voor dit interview!
Graag gedaan. Tot ziens op het festival!

Status

Interview van Max Majorana met Camilla Steinum (1/2)

Max Majorana is voormalig medewerker van Incubate. In aanloop naar de editie van 2014 was hij één van de programmeurs. Voor Do It With Others spreekt hij met de vier betrokken kunstenaars over hun werk en – waar hij de kans ziet – over hun privéleven. Camilla Steinum sprak hij op een donderdagavond, toen ze zich net in Tilburg had geïnstalleerd.

 

beeld-leo-XIII-495x400

Hey Camilla, hoe gaat het met je? Waar ben je nu?
Goed, goed. Ik ben net in Tilburg gearriveerd eigenlijk. In de nacht van 1 op 2 september kwam ik aan in het gastatelier op de Leo XIII-straat. Ik zit nu aan mijn bureau in de residence. Even rust.

Hoe is je zomer tot dusver? Meteorologisch gezien is hij namelijk nog bezig. Ik begrijp dat je het druk hebt gehad?
De zomer valt me niet tegen, maar veel vrije tijd heb ik inderdaad niet gehad. Ik heb voornamelijk heen en weer gereisd tussen Berlijn en Oslo. Daar had ik twee solo-tentoonstellingen, respectievelijk Ambiguous Container for Rational Stuff in de M.I. galerie en Grummset inni der in de Soft galerie.

Grummset inni der. Help me even.
Dat is Noors ja, en betekent zoiets als ‘de duisternis daarbinnen’.

Kijk eens aan. Wat heb je geëxposeerd? Oud werk van stal gehaald, of recent werk laten zien? Het ging bij beide expo’s om nieuw werk, dat vanzelfsprekend wel in het verlengde ligt van wat ik eerder heb gemaakt.

Zoals de patchwork sculpturen, waarmee je bekendheid verwierf in Londen?
Dit keer waren het niet echt sculpturen, zoals de objecten met vilt, gordijnen, en objets trouvés die ik tijdens Dubious Desire For Cleanliness heb getoond, maar eerder, tja… containers. En papier.

Wat me opvalt aan kunstenaars is dat ze tegenwoordig zelden nog slechts één verblijfplaats hebben. Laten we het hebben over Berlijn, de stad die sinds een tijdje min of meer je vaste stek is. Het staat al jaren bekend als dé broedplaats voor de Europese creatieve industrie. Klopt dat beeld nog een beetje?
Ja, dat klopt nog wel. Het is en blijft een fantastische stad voor kunstenaars, muzikanten, en schrijvers om te wonen. Zelf ben ik er drie jaar geleden naar toe verhuisd. Je merkt wel dat de prijzen aan het stijgen zijn, en dat er nu dus andere buurten worden ontgonnen.

Waar woon jij zelf precies?
In het stadsdeel Wedding, een wijk in het westen van de stad.

Toevallig! Toen ik voor het eerst in Berlijn op vakantie ging – dat moet in 2007 geweest zijn – verbleef ik daar ook. In zekere zin beantwoord Wedding precies aan dat typische, nostalgische beeld van Berlijn als een plek voor industrie en noeste arbeid.
Nouja, alleen is de industrie zich natuurlijk langzamerhand gaan richten op het vervaardigen van andere producten dan pakweg 100 jaar geleden. Het metropolis van Fritz Lang is al lang een achterhaalde mythe. Wedding is hoe dan ook een aangename omgeving. Je ziet er veel nieuwe kunstgalerieën openen en leesclubjes geïnitieerd worden.

Dat klinkt niet verkeerd, maar ik kan me ook voorstellen dat je Noorwegen mist.
Zo nu en dan wel, ja. Daar ontkom ik als geboren en getogen Noorse natuurlijk niet aan, hoe gezellig multicultureel Berlijn ook mag zijn. Maar in wezen zijn het vooral mijn vrienden en familie die ik mis, en niet zozeer Oslo als stad. Begrijp me niet verkeerd; het is altijd fijn om weer op het oude nest terug te keren, maar als ik zou moeten kiezen, zou ik idealiter al mijn naasten naar Duitsland halen.

© Camilla Steinum

© Camilla Steinum

Status

Progress vs. regress: de tweede dag

Voor haar project “Progress vs. regress” is Melanie Bonajo in gesprek gegaan met de kunstenaars die in Mariëngaarde wonen, over de wijze waarop moderne uitvindingen de sociale verhoudingen hebben veranderd. De foto’s van de gesprekken zijn hier te zien. Melanie is ook op dit moment druk bezig met de voorbereidingen voor haar project “Progress vs. regress” dat getoond zal worden op de opening van Incubate op 14 september. Deze foto’s zijn gemaakt op haar tweede dag in het Ru van Rossumhuis Mariëngaarde in Tilburg:
DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-1 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-2 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-3 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-4 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-5 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-6 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-7 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-8 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-9 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-10 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-11 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-12 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-13 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-14 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-15 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-16 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-17 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-18 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-19 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-20 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-21 DIWO_MelanieBonajo_Mariengaarde-22

Deze foto’s zijn gemaakt door Cloakture Photography.

Status

Repetitie ZaZaZoZo

ZaZaZoZo is het muzikale project van Melanie Bonajo samen met Joseph Marzolla en drummer Simon Wald-Lasowki. Ze zullen op Incubate optreden op woensdag 16 september in Paradox. Op dit moment zijn ze aan het repeteren:

11948287_10153176922534087_139264325_n11995562_10153176925469087_2104413823_n   11992060_10153176922634087_1544651423_n11950844_10153176922584087_1333310586_n
11950941_10153178477994087_2070139403_n

Status

Interview van Max Majorana met Sigrid Calon

IMG_0533

Max Majorana is voormalig medewerker van Incubate. In aanloop naar de editie van 2014 was hij één van de programmeurs. Voor Do It With Others spreekt hij met de vier betrokken kunstenaars over hun werk en – waar hij de kans ziet – over hun privéleven. Sigrid Calon sprak hij op een zondagmiddag, waarop ze aan het werk was in haar atelier in Tilburg.

Hey Sigrid. Hoe is je zomer tot dusver? Ben je nog op vakantie geweest?

Ja, twee weken naar Frankrijk. Heerlijk warm weer in de Provence. Ik ben onder meer in de buurt van Toulon geweest. Het goede leven: lekker relaxed, genoten van familie en vrienden, lekker eten, beetje zwemmen en daarna weer uitgerust terug. Dat mocht ook wel, want er wacht nu gelijk weer een heleboel werk.

Ik zal je niet al te lang storen. Waar was je tot zo-even mee bezig?

Met VLAG. Om precies te zijn de afwikkeling ervan. Ik ben aan het bekijken wat ik er na de tentoonstelling op Incubate volgende maand nog mee kan. Hoe kan ik VLAG levend houden nu het project min of meer is afgesloten en volledig is gedocumenteerd? Veertig vlaggen van anderhalf bij twee meter kunnen visueel gezien nog aardig indrukwekkend zijn, denk ik, als ik een mooie compositie bedenk die ze weer samen brengt.

Wat nou als je de hele boel na Incubate in de fik zou zetten, zoals sommigen met vlaggen plegen te doen? Dat zou de cirkel helemaal rond maken.

Dat heb ik nog niet overwogen. Op zich houd ik er wel van als kunstwerken een tijdelijk en vluchtig karakter hebben, maar vlaggen zijn al zo kwetsbaar… Voor zo’n radicaal, agressief gebaar gaan ze me misschien toch te veel aan het hart.

Even recapituleren. Hoe is dat zo gekomen? Je hebt 40 vlaggen ontworpen en deze verspreid langs de randen van Tilburg.

Ik werd door Incubate benaderd om voor Do It With Others een werk te maken dat verband hield met vlaggen. In eerste instantie was het idee om de binnenstad te verfraaien tijdens het festival – zoals in het verleden ook al is gebeurd door Luke Jerram met zijn piano’s en fietsparade, bijvoorbeeld. Maar na een klein onderzoek had ik meer de behoefte om juìst het buitengebied erbij te betrekken. Vlaggen zijn sterk gerelateerd aan identiteit, aan een thuishaven, aan een territorium. Omdat Incubate een echt Tilburgs festival is wat ook de breedte op zoekt en graag nieuwe doelgroepen bij hun projecten betrekt, leek het mij interessant om eens letterlijk de grenzen op te zoeken en te markeren.

Op basis waarvan heb je die plekken bepaald?

Via Google kun je vrij eenvoudig de coördinaten van Tilburg achterhalen. Vervolgens ben ik afwisselend met de auto en de fiets op pad gegaan om de omgeving te verkennen en plekken te vinden die geschikt waren om een vlag op te hangen. Op die manier kwam ik ook in contact met de mensen die aan deze randen van de stad woonden. Mensen die niet urban zijn, in de meeste gevallen misschien ook niet zo veel affiniteit met kunst hebben, maar wiens expertise op andere vlakken ik goed kon gebruiken. Hun verhalen zijn een onzichtbaar onderdeel van het project geworden. En ze bevestigden ook mijn voorgevoel dat vlaggen, en de grenzen die ze markeren, op een psychologische manier erg belangrijk zijn in het construeren van identiteit.

Kun je daar een voorbeeld van geven?

Een kleine twintig jaar geleden zijn er een boel gemeentelijke herindelingen en samenvoegingen doorgevoerd. Zo ook in Tilburg. Het grappige is dat inwoners uit die grensgebieden van bijvoorbeeld Loon op Zand of Goirle zich anno 2015 nog precies kunnen herinneren waar de grens vroeger lag. In een bepaald weiland, naast een zekere put, enzovoort. En ze zijn nog altijd fier op hun afkomst, wat met een vlag min of meer bezegeld wordt. Zie het ook als een soort teken van vrijheid en trots. The American Dream – zoeken naar een nieuwe horizon leidt tot een vlag op de maan.

Dus al met al was het niet eens lastig om die vlaggen opgehangen te krijgen?

Dat viel inderdaad best mee. Nog een voorbeeld: We hebben op de expeditie een vlag opgehangen bij een plas die werd gebruikt om te windsurfen. Aanvankelijk dacht ik: ‘Dat gaan ze nooit goed vinden, ze hebben vast liever hun eigen vlag.’ Maar ze waren juist heel erg enthousiast. Enige voorwaarde was dat ‘ie lekker moest wapperen, want dan hadden ze er tenminste nog wat aan bij wijze van windmeter. Geweldig toch?!

Is het voor jou belangrijk dat je werk praktisch kan worden toegepast, of ben je in essentie een autonoom kunstenaar? Incubate heeft, zoals je zelf al opmerkte, een aardige traditie van tweeledige community art te waarborgen.

Luke Jerrams fietstocht was erg leuk – mijn dochter en ik hebben met veel plezier meegedaan. Community art heeft niet mijn eerste voorkeur als werkwijze. Ik hecht persoonlijk meer belang aan de autonome waarde van een werk, dat is vaak wat lastiger als je met een groep mensen werkt die ook wat in te brengen heeft. Ik vind het wel een uitdaging om te zoeken naar een manier waarbij een toegepaste werk ook zelfstandig overeind kan blijven, of andersom. Dat heeft ook weer met identiteit en grenzen opzoeken te maken.

Ik citeer je even: ‘Een vlag was in eerste instantie een symbool van een land, of een groep mensen. Tegenwoordig zie ik dat de vlag voornamelijk ingezet wordt als communicatie- en reclamemateriaal. Vooral bij bedrijventerreinen, woonboulevards, bouwmarkten en autoshowrooms wordt er gebruik gemaakt van een afbakening door middel van vlaggen.’ Hoe kijk jij in dit licht aan tegen de onlangs opgelaaide ophef over de Confederatievlag?

Ik moet bekennen dat ik dit wegens tijdgebrek dus amper heb gevolgd, maar mijn oud-docent Mireille Houtzager haalde het aan in haar toespraak bij de opening van VLAG. Het blijft fascinerend hoe een vlag, een stuk stof zo’n emotionele rol kan innemen , dat vlaggen eigenlijk heel krachtige media blijven. Ook zonder logo’s, slogans, of zelfs maar figuren zitten ze vol potentie. Zelf heb ik heel bewust gekozen voor enkel drie horizontaal gekleurde vlakken, zoals de Nederlandse vlag, om de autonomie van het beeld te benadrukken en zo te vieren.

Even iets anders. Ik heb uiteraard grondig research verricht voor ik je opbelde. Hoe ben je 25 jaar geleden in Gods naam in de videoclip ‘Can’t Help Myself’ van 2 Brothers On The 4th Floor terecht gekomen?

Ha, daar ga ik! Toen ik op de academie zat raakte ik bevriend met Bart Vingerhoets, nu ook bekend als DJ Bart Thimbles, en die organiseerde wel eens feestjes in het oude Noorderlicht. Na afloop van een modeshow daar werden we benaderd. Ik was destijds behoorlijk into house en new beat, had blijkbaar nogal heftig staan dansen, en vermoedelijk ook best een opvallende outfit aan. De rest is geschiedenis. Ik kijk er met een behaaglijk nostalgisch gevoel op terug.

Speelt die band eigenlijk nog?

Geen idee, wie weet worden ze weer hip!

Smaken evolueren. Het is tijd voor een korte trivia. Onmiddelijk antwoorden, alsjeblieft. Wat is je favoriete boek?

Op vakantie heb ik erg genoten van Zia Haider Rahman’s ‘In het licht van wat wij weten’.

Film?

Pas!

Gerecht?

Italiaans is altijd goed.

Klopt. Album?
Hangt er een beetje vanaf. Op een dag als vandaag luister ik graag de registratie van Eric Vloeimans & Florian Weber live in het Concertgebouw. Maar gisterenavond stond LCD Soundsystem op.

Zijn er dingen waar je specifiek naar uit kijkt op Incubate?

Ja. Lekker rustig aan doen en een beetje rondkuieren. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me nog niet in de line-up heb verdiept, maar ik kom vlak voor het festival begint net terug van de Biënnale in Venetië en zie die week als een soort mini-vakantie in mijn eigen stad.

Wat ga je in Venetië doen?
Ik dacht dat je het nooit zou vragen! 😉 Ik ben gevraagd een horloge te ontwerpen voor Swatch, en die wordt daar 9 september gepresenteerd. Echt te gek! De laatste Nederlander die dat mocht doen was Corneille, in 1995. Je snapt dat ik super blij ben met zo’n grote eer. Vrij bijzonder hoe dat merk er al vanaf de jaren ’80 een traditie van samenwerking met kunstenaars op na houdt. Verder stel ik in Italië nieuw werk tentoon. Ik kreeg de kans een installatie te maken in een mooie oude loods aan het water. Tussen mijn werk zal het nieuwe horloge gepresenteerd worden. Alweer de ideale verhouding tussen autonome en toegepaste kunst, dus.

Veel plezier daar, en geniet van het eten!
Dank je, dat gaat zeker lukken.

Het project VLAG van Sigrid Calon is geëindigd. Op deze website kun je er alles over vinden in het archief. Tijdens Incubate (14 tot en met 20 september) zijn Calon’s 40 vlaggen nog her en der te bewonderen in de Tilburgse binnenstad.