Page 1
Standaard

Sir No Sir documentaire

Geheel aansluitend op het thema van de performances van Jeremiah Day, deelt de kunstenaar de documentaire Sir No Sir, over de inzet van Amerikaanse troepen in de Vietnam-oorlog. Bekijk de documentaire hier onder:

 

Status

Jeremiah Day performances in Tilburg

 

png jeremiah

 

Performance kunstenaar Jeremiah Day komt drie performances opvoeren in Tilburg het kader van Do It With Others

10 januari 2016 om 15u in Wijkcentrum In de Boomtak

Performance 2
Here I will perform Bagram/Kaiserslautern/Bethesda.
This slide-show / music / speech / improvised dance performance draws upon the history of the short lived “American Anti-Imperialist League” as the basis for investigating and evoking the war and anti-war centers of Kaiserslautern, Germany.  Next to Ramstein Airbase with its daily flights to Afghanistan and other US and NATO theaters, and Landstuhl Medical Center, the crucial hub for moving wounded across the global battlefields, Kaiserslautern is also home to The Clearing Barrel Café, a “safe space” for anti-war activism and soldier support started by Iraq Veterans Against the War.  The piece is made with Bart de Kroon, the musician behind Utrecht’s Homemade Empire.

Deze performance is ook gratis, en er is plek voor 30 mensen. Hier kunt u zich aanmelden voor deze performance. Voor eventuele vragen kunt u contact opnemen met Veerle Lavoir via veerle@incubate.org.

Het adres is: Boomstraat 81, 5038 GP Tilburg

 

21 februari 2016 om 21u in Paradox:

Performance 3
This new performance will deal with what NATO now calls the “battle for the narratives” or the way the military now tries to control the way the story is told.

Deze performance is ook gratis. Hier kunt u zich aanmelden voor deze performance. Voor eventuele vragen kunt u contact opnemen met Veerle Lavoir via veerle@incubate.org.

Het adres is: Telegraafstraat 62, 5038 BM Tilburg

 

 

Deze voorstelling is al geweest:

13 december 2015 om 15u in Theater de NWE Vorst:

Performance 1
“I will perform “Camp Darby Blues (Reprise)” which is named after a punk song by Italian band Cheetah Chrome Motherfuckers called Camp Darby Blues about a famous US/NATO military base in Italy.  I will also share the evening with US artist Aaron Hughes whose work TEA deals partly with Guantanomo.”

De performance begint om 15u00, is gratis toegankelijk en er is plek voor 25 mensen. Jeremiah Day heeft aangegeven een voorkeur te hebben voor publiek dat politiek geëngageerd is. Actievoerders, politici, en anderen die politiek sterke meningen hebben en uitdragen worden van harte aangemoedigd zich aan te melden via Veerle Lavoir: veerle@incubate.org.

Het adres is: Willem II Straat 49, 5038 BD Tilburg

Standaard

Interview Jeremiah Day door Max Majorana

Jeremiah Day

Max Majorana is voormalig medewerker van Incubate. In aanloop naar de editie van 2014 was hij één van de programmeurs. Voor Do It With Others spreekt hij met de vier betrokken kunstenaars over hun werk en – waar hij de kans ziet – over hun privéleven.

Ik spreek Jeremiah Day daags na Incubate festival 2015 via Skype. Meteorologisch gezien is de herfst dan net begonnen. Jeremiah is op dat moment in Florence.

Hey, Jeremiah. Eindelijk spreken we elkaar. Je bent veel onderweg de laatste tijd. Wat doe je in Toscane?
Van alles wat. Ik ben er nu een tijdje in residentie, en onder andere bezig met het treffen van voorbereidingen voor mijn project in Tilburg later dit jaar.

Dat treft. Kun je daar iets over vertellen?
Vooralsnog is de werktitel To The Person Sitting In Darkness. Ik doe onderzoek naar politieke en maatschappelijke conflicten aan de hand van hun subjectivering van beeld, tekst, en lichaamstaal.
Wat ik voor ogen heb is een soort drieluik, maar ik weet nog niet goed hoe ik het derde en laatste deel ga vormgeven. In elk geval is mijn idee om drie verschillende soorten openbare ruimte in te zetten als décor, waardoor ik ook een gemêleerd publiek hoop aan te spreken – niet louter het gebruikelijke high society cocktailparty vernissagepubliek.

Ok. Je mag gerust bij deel 1 beginnen.
Nou, voorheen maakte ik werk dat zo ongeveer het midden hield tussen fotografie en installatie. Sinds een aantal jaren ben ik me echter gaan toeleggen op performance als artistiek medium. Improvisatie is daarin voor mij een heel belangrijke component. Deel 1 zal plaatsvinden in theater de NWE Vorst en in samenwerking met mijn vriend Aaron Hughes. We zullen respectievelijk de werken Camp Darby Blues (Reprise) – naar de Italiaanse punkband Cheetah Chrome Motherfuckers – en Tea uitvoeren.

Tea, dat is een mooie titel. Kan ik die letterlijk nemen?
Ja. Ik heb Aaron als veteraan leren kennen in Kaiserslautern en hem gevraagd met me mee te doen. Hij eigent zich de theeceremonie toe als plaats van handeling in zijn performance. De symboliek daarachter is dat het voor de gevangenen in Guantanamo Bay de enige vorm van sociaal contact was. Zodoende probeert ook hij een dialoog te starten, door met de deelnemers herinneringen, ervaringen en verwachtingen op te halen die in het teken staan van oorlog. Alleen wordt de thee in porseleinen kopjes geschonken in plaats van plastic.

Vanuit een Nederlands perspectief zou je ook aan Job Cohen kunnen denken, voormalig burgemeester van Amsterdam en een trotse theeleut.
Weer een andere associatie. Cohen heeft thee drinken wel een wat lullig burgervaderimago gegeven. Maar goed, dat is ook media, framing, et cetera. Aaron’s stuk gaat ook niet echt over de multiculturele samenleving. Hoe dan ook staat het potentieel-ceremoniële karakter van thee dus buiten kijf.

Ik heb een registratie gezien van Camp Darcy Blues Reprise in de straten van je woonplaats Berlijn.
Dat was niet in Berlijn, maar in Pistoia, waar ik nu vlakbij in de buurt ben. Het zal daar inderdaad bij in de buurt komen, al moet ik zeggen dat ik tijdens die specifieke uitvoering naar mijn idee een wat chagrijnige indruk maakte. Dat is een verbeterpuntje. Ik beoog met mijn kunst politieke vragen te stellen – en behoed me ervoor die ook zelf betweterig of provocatief te beantwoorden.

Waarom kies je er eigenlijk voor om je werk nu in een theater op te voeren? Laat de NWE Vorst door zijn institutionele karakter niet per definitie veel minder ruimte voor aanpassing, toeval, en improvisatie?
Mwah, dat is denk ik wel wat overdreven. Voor mijn gevoel vindt het werk dat ik maak eerder haar oorsprong in een white cube dan een black box, hoewel theatraliteit uiteraard wel degelijk een rol speelt. Het komt er hoe dan ook op neer dat ik zelden een performance uitvoer in theaters, en in die zin denk ik niet dat ik in staat ben een beroep te doen op mijn automatische piloot, voor zover ik daar überhaupt al eens gebruik van zou hebben gemaakt.

day2

Hoe zit het met deel 2?
Misschien moet ik eerst de achtergrond van Bagram, Kaiserslautern, Bethesda nog wat scherper schetsen. Dat is een bestaande reeks waarop ik voortborduur. Ik werk samen met gitarist Bart de Kroon – ook bekend van de Utrechtse band Homemade Empire. De titel refereert aan de route langs ziekenhuizen die gewonde Amerikaanse soldaten afleggen als ze terugkomen uit het Midden-Oosten. Ik raakte allereerst geïnspireerd door de ideeën van de zogenaamde American Anti-Imperialist League, die in 1898 werd opgericht. Dit genootschap had de overtuiging dat expansie van grondgebied indruist tegen de principes en fundamenten van een zelfvoorzienende en autonome republiek als de V.S. Vanuit hier begon ik me te verdiepen in de contemporaine Amerikaanse militaire geschiedenis, en stuitte ik op The Clearing Barrel Café in Kaiserslautern. Dat café werd door Irak-veteranen opgericht als een veilige pacifistische haven, in een plaats die tijdens de Koude Oorlog nota bene een cruciale strategische rol vervulde in de repatriëring.

Ok, maar hoe haal je Kaiserslautern naar Tilburg?
Kaiserslautern mag in de Koude Oorlog dan van enorm strategisch belang voor de Amerikanen zijn geweest – Tilburg was dat niet bepaald. Het punt is dat ik de atmosfeer van The Clean Barrel Café wil proberen op te roepen. Deel twee gaat daarom plaats vinden in Wijkcentrum In De Boomtak, vlakbij het huis van Koen (Delaere, programmeur van beeldende kunst en film voor Incubate, red.).

Wie hoop je met dit werk te bereiken?
Een project als Tea valt of staat met het publiek. Dat is idealiter dus niet te klein, maar ook zeker niet te groot. Een man of 25 zou perfect zijn; ik vermoed dat er dan genoeg ruimte overblijft voor een lekker potje contemplatie. Mits de Tilburgers en/of Incubaters bereid zijn om de performance van input te voorzien, natuurlijk. Ik werk zelf graag vanuit een stream-of-consciousness, dus dat is altijd spannend.

Dat het publiek zich pro-actief opstelt is een reële aanname. Maar vind je het eigenlijk niet jammer dat de aard van je werk tot gevolg heeft dat je performances vlug ‘uitverkopen’?
Ik denk daar natuurlijk wel eens over na. Ik ben zelf opgegroeid met de hardcore punk DIY-scene, en houd wel van intimiteit. Aan de andere kant is het ergens best jammer dat mijn kunst fragiel is, maar ik berust in mijn lot. Als je als kunstenaar binnen mijn discipline goed werk wilt maken, kun je het publieksbereik op een bepaald moment eenvoudigweg niet verder opschroeven. In tegenstelling tot rockbands, bijvoorbeeld.

Waarom kunnen zij dat wel? Geef eens een voorbeeld.
Toen ik 14 jaar was, ergens begin jaren ’90, zag ik in Boston Sonic Youth in het voorprogramma van Neil Young spelen. Samen met 40 000 anderen. De conventies en parameters voor een geslaagd rockconcert blijven toch min of meer hetzelfde, of je nou voor 25 man in een kelder of 40 000 man in een stadion speelt. Alleen de sensatie is wezenlijk anders.

Sonic Youth had begin jaren ’90 natuurlijk wel net enkele platen uit die aansluiting wisten te vinden bij een groter publiek.
Zeker, maar alsnog had 95% van het publiek destijds nog nooit van ze gehoord.

Die sensatie komt er dan dus veeleer op neer dat je iets individueel of binnen een groter collectief ervaart?
Juist. In essentie heeft popmuziek, zo ziet ik het althans, een oneindig bereik. Of het nu meezingbaar is of onverstaanbaar, harmonieus of dissonant. Als optredende muzikant kun je op een hele intelligente manier een publiek bespelen zonder al te zeer op intellectueel niveau te opereren. Het principe van activisme, een publiek in beweging krijgen of te raken, is letterlijk heel anders bij performancekunst.

Deel drie gaat plaats vinden in de Pont, nietwaar?
Nou, wat betreft deel drie staat er nog niet veel vast. Ik ben daar nog over aan het denken. Wat me nu ter plekke te binnen schiet is dat het eigenlijk veel cooler zou zijn om deel drie in een concertzaal te doen, bij wijze van rockconcert.

Of een jazzoptreden dan, gezien het feit dat je graag improviseert. Misschien moet je de Paradox proberen.
Goed idee! Dat ga zeker eens polsen.

Zullen we afsluiten met een paar triviale vragen? Wat is bijvoorbeeld je favoriete boek?
Geronimo Rex, door Barry Hannah.

Favoritete film?
Éloge de l’amour van Jean-Luc Godard.

Lievelingseten?
Pizza.

Lievelingsband?
Lungfish.

Lievelingsdier?
Lungfish.

Dank je wel voor het gesprek, Jeremiah. Tot ziens bij de thee!