Interview van Max Majorana met Camilla Steinum (2/2)

beeld-leo-XIII-495x400

Max Majorana is voormalig medewerker van Incubate. In aanloop naar de editie van 2014 was hij één van de programmeurs. Voor Do It With Others spreekt hij met de vier betrokken kunstenaars over hun werk en – waar hij de kans ziet – over hun privéleven. Camilla Steinum sprak hij op een donderdagavond, toen ze zich net in Tilburg had geïnstalleerd.

Lees deel 1 van het interview hier.

 

Je bent als beeldend kunstenares gespecialiseerd in werken met textiel. Nu is Tilburg van oudsher een echte textielstad, die zich onder invloed van onder meer Incubate de laatste jaren ontpopt als culturele voorloper. Ben je er dit jaar voor het eerst?
Toevallig niet. In 2008, toen ik nog in Oslo aan de academie in de richting textiel studeerde, zijn we met onze klas een keertje op uitwisseling geweest. Toen ben ik ook voor het eerst in De Pont en het Textielmuseum geweest, waar ik in het najaar mag gaan tentoonstellen. Hun bibliotheek is trouwens te gek.

Akkoord. Dan pas ik mijn vraag even aan. Wat is je tweede indruk van Tilburg?

Goed, gezellig, en lekker klein bovendien. Hoewel ik al over een fiets beschik, ga ik vooralsnog liever te voet, om de stad beter in me op te kunnen nemen.

Ah, en wanneer ga je je pas versnellen? Je kunt al wel fietsen?
Ja, dat is op zich geen probleem. Maar ik vind het eigenlijk wel fijn om een beetje langzaam aan te doen voor mijn project bij Do It With Others van start gaat. Even rustig oriënteren, voor ik over een paar weken echt aan de slag ga.

Het is je gegund, hoor. Ik veronderstel dat je op dit moment dan ook nog niet helemaal uitgepakt bent?
In het gastatelier, bedoel je? Haha, dat dan weer wel. Ik ben iemand die graag boeken om zich heen heeft, dus die heb ik meteen uit mijn bagage gehaald en overal door het huis verspreid. Net als mijn notitieblokjes. En waterverf – heel belangrijk. Liefst binnen handbereik en op ooghoogte.

Zozo. Wat lees je zoal?
Momenteel herlees ik de essaybundel Against Interpretation van de Amerikaanse schrijfster Susan Sontag. Al 50 jaar oud, maar nog steeds zeer inspirerend.


Je bent dan ook een zelfverklaard feministe. En gefascineerd door het vrouwelijke lichaam in de kunstwereld, heb ik gelezen. Wie zijn je voorbeelden? Je moeder? Susan Sontag? Beyoncé? Donna Harraway?

Mijn voorbeelden zijn niet zozeer mensen die ik in intellectueel opzicht bewonder. Het zijn toch vooral mensen die dicht bij me staan. Mensen die aardig, goedlachs en zorgzaam zijn.

Typisch vrouwelijke eigenschappen.
Pardon? Niet per se, hoor.

Sorry, ik plaag je maar. Kun je een tipje van de sluier oplichten wat je tijdens Do It With Others gaat doen? Wat kunnen we na afloop ongeveer verwachten, of wat verwacht je zelf?
Dat is altijd een beetje lastig te zeggen, want mijn ervaring leert dat ik tijdens het uiteindelijke maakproces zijwegen insla en zodoende altijd op iets anders uit kom dan ik aanvankelijk voor ogen had. Maar ik heb in elk geval een hevig verlangen om een keer iets te maken voor aan de muur.

 

© Camilla Steinum

© Camilla Steinum

Van drie- naar tweedimensionaal?
Onder voorbehoud: ja. Of ergens daar tussenin, zoals het werk van Robert Rauschenberg bijvoorbeeld. Wat ik waardeer in zijn werk, is de manier waarop zijn collages ruimte laten voor elk afzonderlijk onderdeel en object.

Rauschenberg was ook iemand die hield van open eindes. Dat brengt me op de tekst bij Dubious Desire For Cleanliness, je eerste solotentoonstelling, waarin je refereert aan Gilles Deleuze en Felix Guattarí. Stevige kost vond ik dat, op de universiteit. Leg eens uit, wil je?
Laat ik vooropstellen: ik ben géén filosoof, géén academicus en ik ben óók geen kunstenaar die filosofische of academische concepten tracht uit te beelden. Maar ik werd getroffen door een mooie passage uit A Thousand Plateaus, waarin het gaat over het intuïtief modelleren van structuren. Daar kan je eindeloos mee doorgaan, en dat is in feite wel min of meer wat ik tijdens die expo in Londen destijds heb gedaan.

Dan nu naar het vaste afsluitende onderdeel van deze serie: een korte trivia. Onmiddelijk antwoorden, alsjeblieft. Wat is je favoriete boek?
Moby Dick. Nee! The History of Shit van Dominique Laporte.

Film?
The Holy Mountain.

Gerecht?
Eh… een bordje rijst.

Band?
Patti Smith.

Dier?
Zeker geen katten! Een adelaar, denk ik.

Waar kijk je dit jaar het meest naar uit op Incubate? Jammer dat je vorig jaar net de Noorse invasie gemist hebt, trouwens!
The Knife lijkt me heel tof. Heb jij nog suggesties, misschien?

Je houdt van Patti Smith. Op dinsdag komt een van de betere hedendaagse Nederlandse punkbands spelen; Rats on Rafts. Die moet je checken.
Waarvan akte. Thanks!

’t Is niks. Jij bedankt voor dit interview!
Graag gedaan. Tot ziens op het festival!

Comments are closed.