Interview van Max Majorana met Camilla Steinum (1/2)

Max Majorana is voormalig medewerker van Incubate. In aanloop naar de editie van 2014 was hij één van de programmeurs. Voor Do It With Others spreekt hij met de vier betrokken kunstenaars over hun werk en – waar hij de kans ziet – over hun privéleven. Camilla Steinum sprak hij op een donderdagavond, toen ze zich net in Tilburg had geïnstalleerd.

 

beeld-leo-XIII-495x400

Hey Camilla, hoe gaat het met je? Waar ben je nu?
Goed, goed. Ik ben net in Tilburg gearriveerd eigenlijk. In de nacht van 1 op 2 september kwam ik aan in het gastatelier op de Leo XIII-straat. Ik zit nu aan mijn bureau in de residence. Even rust.

Hoe is je zomer tot dusver? Meteorologisch gezien is hij namelijk nog bezig. Ik begrijp dat je het druk hebt gehad?
De zomer valt me niet tegen, maar veel vrije tijd heb ik inderdaad niet gehad. Ik heb voornamelijk heen en weer gereisd tussen Berlijn en Oslo. Daar had ik twee solo-tentoonstellingen, respectievelijk Ambiguous Container for Rational Stuff in de M.I. galerie en Grummset inni der in de Soft galerie.

Grummset inni der. Help me even.
Dat is Noors ja, en betekent zoiets als ‘de duisternis daarbinnen’.

Kijk eens aan. Wat heb je geëxposeerd? Oud werk van stal gehaald, of recent werk laten zien? Het ging bij beide expo’s om nieuw werk, dat vanzelfsprekend wel in het verlengde ligt van wat ik eerder heb gemaakt.

Zoals de patchwork sculpturen, waarmee je bekendheid verwierf in Londen?
Dit keer waren het niet echt sculpturen, zoals de objecten met vilt, gordijnen, en objets trouvés die ik tijdens Dubious Desire For Cleanliness heb getoond, maar eerder, tja… containers. En papier.

Wat me opvalt aan kunstenaars is dat ze tegenwoordig zelden nog slechts één verblijfplaats hebben. Laten we het hebben over Berlijn, de stad die sinds een tijdje min of meer je vaste stek is. Het staat al jaren bekend als dé broedplaats voor de Europese creatieve industrie. Klopt dat beeld nog een beetje?
Ja, dat klopt nog wel. Het is en blijft een fantastische stad voor kunstenaars, muzikanten, en schrijvers om te wonen. Zelf ben ik er drie jaar geleden naar toe verhuisd. Je merkt wel dat de prijzen aan het stijgen zijn, en dat er nu dus andere buurten worden ontgonnen.

Waar woon jij zelf precies?
In het stadsdeel Wedding, een wijk in het westen van de stad.

Toevallig! Toen ik voor het eerst in Berlijn op vakantie ging – dat moet in 2007 geweest zijn – verbleef ik daar ook. In zekere zin beantwoord Wedding precies aan dat typische, nostalgische beeld van Berlijn als een plek voor industrie en noeste arbeid.
Nouja, alleen is de industrie zich natuurlijk langzamerhand gaan richten op het vervaardigen van andere producten dan pakweg 100 jaar geleden. Het metropolis van Fritz Lang is al lang een achterhaalde mythe. Wedding is hoe dan ook een aangename omgeving. Je ziet er veel nieuwe kunstgalerieën openen en leesclubjes geïnitieerd worden.

Dat klinkt niet verkeerd, maar ik kan me ook voorstellen dat je Noorwegen mist.
Zo nu en dan wel, ja. Daar ontkom ik als geboren en getogen Noorse natuurlijk niet aan, hoe gezellig multicultureel Berlijn ook mag zijn. Maar in wezen zijn het vooral mijn vrienden en familie die ik mis, en niet zozeer Oslo als stad. Begrijp me niet verkeerd; het is altijd fijn om weer op het oude nest terug te keren, maar als ik zou moeten kiezen, zou ik idealiter al mijn naasten naar Duitsland halen.

© Camilla Steinum

© Camilla Steinum

Comments are closed.