Page 1
Standaard

De kunst van het loslaten

Met het werk van de Duitse kunstenaar Olaf Holzapfel sluit Incubate haar tweejarige kunstprogramma Do It With Others af. Holzapfels ‘Heubilder’ zijn de uitkomsten van boeiende performances die de zin en onzin van lokale rituelen en tradities bevragen in een wereld die steeds kleiner wordt.
Tijdens een workshop weekend in oktober maakte Max Majorana met 12 mensen een reusachtig touw, al begreep niemand écht waarom; precies daarom is het werk van de Duitser een vorm van contemplatieve community art in de beste zin van het woord. ‘Hoezo bemoeit Unesco zich hier eigenlijk niet mee?’



Het is een frisse vrijdagnamiddag in oktober, er hangt al een grijze mist over Tilburg. Wanneer ik rond half vier het pand van NS16 heb doorkruist en de treden naar de studio van dansgezelschap T.r.a.s.h. beklim dringt zich meteen de geur van het verse hooi op dat her en der over de trap ligt verspreid. Even begin ik te twijfelen of ik niet te laat ben, maar gelukkig word ik in het aanpalende kantoor opgevangen door stage manager Arthur. Die is juist bezig Olga, Dawid en Rafal hun vergoeding uit te keren voor de drie dagen dat ze hier verblijven om het project van Olaf Holzapfel te realiseren. De Duitse kunstenaar zelf, zo verneem ik, zal enkel bij de afsluitende performance in december present zijn.

Terwijl in het volgende half uur de andere deelnemers druppelsgewijs arriveren, praat ik alvast wat met Olga Miczynska – de enige van de drie assistenten die het Engels machtig is en daarom vooral als tolk zal fungeren. Waar we ons zodadelijk op toeleggen, legt Olga me uit, is een oud katholiek gebruik uit het Poolse dorpje Kamionna, dat in de 13e eeuw werd gesticht. Dawid en Rafal, de twee stoere kerels in joggingbroek die na een sigaret weer naast haar zijn gaan zitten, zijn twee van de 500 inwoners. Olga blijkt antropologisch onderzoek te hebben gedaan naar het ambacht van het touwvlechten, dat door een steeds kleiner deel van de plaatselijke bevolking wordt beoefend. Glimlachend laat ze me op haar tablet een foto zien van een onherkenbare Dawid, gehuld in iets wat lijkt op een enorm berenpak. ‘Dit was vorig jaar tijdens dożynki. Het kostuum weegt zo’n 40 kilo en het kost een paar uur om aan te trekken. Dawid is er drie dagen mee langs de deuren gegaan om samen met de boeren God te bedanken voor de goede oogst.’ Ik knik, een beetje onnozel, alsof ik per ongeluk een intieme familiefoto te zien krijg die niet voor mij is bestemd.

holzapfel_vrijdag_williamvandervoort-17

holzapfel_zondag_williamvandervoort-24

Hoe anders voel ik me vier uur later, wanneer de niezende Arthur de trap nog maar eens schoon veegt en ik geestdriftig terug naar het station loop. De al even rommelige workshop heeft nogal indruk op me gemaakt. Was het wel een workshop? Wat hebben wij deelnemers in vier uur tijd nu effectief geleerd of geproduceerd? Tegen achten lagen er vier touwen met een totale lengte van 37 meter opgevouwen in de hoek, in niets lijkend op de religieuze kostuums en robuuste manden die Olga ons tijdens haar korte praatje vooraf had gepresenteerd. Dat tastbare resultaat vind ik eerlijk gezegd dan ook weinig overtuigend in esthetische zin, zeker gezien de hoeveelheid fysieke arbeid die er nog bij komt kijken. Ik heb niet de indruk dat de anderen er wezenlijk anders over denken.

Deze vrijdag zijn we met een tamelijk kosmopolitisch, cultureel gemêleerd kunstpubliek in NS16. Iemand heeft bossanova opgezet. Gedurende het draaien sta ik eerst tussen een moestuinder en een mediastudent, later tussen een advocaat en een koorddanser. De voertaal is Engels, wat niet zelden leidt tot de nodige verwarring. Best amusant, tikje gezapig, maar de vrolijk Babylonische stemming slaat na een uurtje om in lichte irritatie. Tijdens het tweede touw geeft Rafal via Olga ineens te verstaan dat de kopman sneller moet draaien dan de rest, omdat het touw anders niet compact wordt. Degene die het hooi aangeeft moet eveneens extra goed opletten; te veel of te weinig stengels kunnen het touw halverwege het proces doen breken. Het is flink aanpoten, en dan moet iedereen er ook nog rekening mee houden niet te hard te drukken, omdat de spanning dan verloren gaat. Af en toe werpen het meisje met het Benighted t-shirt en ik elkaar zwijgzaam een blik toe; OK, hoe lang nog? Eén van de buitenlandse kunststudenten vraagt of ze tussendoor misschien even naar de WC kan. Er wordt schamper gelachen.

Daar is het Olaf Holzapfel, schitterend in afwezigheid, vermoedelijk om te doen geweest. Olga stelde al dat Holzapfel, die reeds exposeerde in Museum Voorlinden, S.M.A.K. en het Mondriaanhuis, vooral is gefascineerd door het fysieke, menselijke contact met natuurlijke producten. Of, zoals Martin Germann schrijft in de catalogus In a Rockscape. Works by Olaf Holzapfel 2006 – 2012: ‘to carry over regional craft into the context of contemporary art’. Mij zal het artisanale en zintuiglijke aspect van dit project eerlijk gezegd worst wezen. Wat vooral tot de verbeelding spreekt is de banaliteit die zich binnen vier uur geleidelijk ontvouwt. Het besef dat een uitstervende, zeer particuliere traditie tot kunst wordt verheven, maar niemand werkelijk nog pleziert. Postmodernisme back on track. Tegen acht uur ’s avonds vraag ik, opnieuw via Olga, aan Dawid en Rafal of ze tijdens dit werk normaal gesproken ook liedjes zingen. ‘Nee, maar we drinken er wel veel bier bij’, luidt het antwoord.

holzapfel_zondag_williamvandervoort-7

Vooroordelen bevestigd. Je kunt deze handenarbeid een vreemde choreografie of ontregelende happening noemen, maar sommige dingen zijn gewoon wat ze lijken. Door lokale nijverheid met geringe context rechtstreeks in de kunstwereld te introduceren als trivialiteit en platitude, schudt Holzapfel de lakens op inzake ideeën over ambacht, folklore en immaterieel erfgoed. Godzijdank zal niets eeuwig hetzelfde blijven, fluisteren zijn hooisculpturen. Een besef waar we ons voordeel mee kunnen doen.

Max Majorana is medewerker van Incubate. In november vindt nog een workshop weekend plaats; de uiteindelijk performance vindt plaats op zaterdag 10 december. Meer foto’s van deze workshop zijn te zien op Facebook.

Standaard

Finissage ‘INN’, 30 september t/m 2 oktober, Tilburg

innnnn

INN is de laatste presentatie van het project Sculpture Falls in a Forest. In de loop van vijf maanden plaatste Martijn Hendriks in en rondom Tilburg sculpturen in semi-publieke locaties, die onze verwachtingen van publieke toegankelijkheid en zichtbaarheid op de proef stellen: in de kelderruimte van een theater, in bossen en parken, in een fontein, in winkel kluisjes en een parkeergarage. Ze werden met opzet vooral als afbeeldingen verspreid en werden zo door meer mensen als beeld gezien dan als materiële voorwerpen. Voor INN, de finissage van het project, zal een groep sculpturen in twee kamers van Mercure Hotel, in het centrum van Tilburg, worden geïnstalleerd.

 

Opening: vrijdag 30 september, 17:00

Zaterdag 1 en zondag 2 oktober, 10:00-18:00

Mercure Hotel, Heuvelpoort 300, Tilburg (zie kaart)
Chat

Interview Yona Friedman door Max Majorana

Voor Do It With Others spreekt Max Majorana met de betrokken kunstenaars over hun werk en – waar hij de kans ziet – over hun privéleven. Eind augustus interviewde hij Yona Friedman per e-mail.

 

Yona Friedman - Blueprint

Yona Friedman in zijn huis in Parijs.

 

We hebben gehoord dat u onlangs uw heup heeft gebroken. Hoe gaat het nu met u? Heeft u nog van een kleine zomervakantie kunnen genieten?
Goh, dat je dat weet! Tegenwoordig ligt ook werkelijk alles op straat. Nouja, het gaat nu al wel beter, al is reizen voor mij een lastig te nemen horde. Ik ben dan ook thuis in Parijs gebleven. 

Hoe verlopen de voorbereidingen voor het retrospectief over u, dat later dit jaar in Beiroet zal worden geopend?
Hoewel ik ze spijtig genoeg zelf niet kan gadeslaan, verloopt het naar ik vernomen heb vrij aardig. Wat ik het belangrijkst vind, is dat er ook een nieuw project mee gemoeid is. Ik zit niet graag stil, moet je weten. Studenten aldaar proberen momenteel met behulp van mijn aanwijzingen een plan te smeden ter huisvesting van politieke vluchtelingen – geïnspireerd op technieken uit sloppenwijken in andere regio’s. Dat loopt goed. De geschatte kosten van woonruimte liggen nu op 120 euro per vier vierkante meter.

Do It With Others lijkt een motto dat net zo zeer van toepassing is op uw arbeidsethos als op de overtuiging van Incubate dat samenwerking cruciaal is. Uw installatie Iconostase 180 werd feitelijk opgebouwd door Nico Dockx en Jean-Baptiste Decavele. Hoe heeft u hen ontmoet?
Jean-Baptiste en ik werken nu al zo’n 10 jaar samen. Zoals ik daarstraks al aangaf is reizen voor mij wat lastig, en alleen al om die reden is zijn hulp van wezenlijk belang voor mij. Ook Nico ken ik al geruime tijd; we zijn elkaar blijven volgen vanaf het moment dat hij me hielp om een van mijn cartoons te publiceren. Samenwerken is een groot goed, maar werken vóór anderen is minstens zo waardevol.

U was 17 toen filosoof en Nobelprijswinnaar Henri Bergson stierf in Parijs. 16 jaar later vestigde u zichzelf in de Franse hoofdstad. In welke mate bent u geìnspireerd door Bergson’s ideeën van durée en recreation?
Wel, vooral dat eerste begrip heb ik altijd van onschatbaar belang gevonden. Met name voor de fysica, overigens.

Het is een lastig te omzeilen onderwerp. Met uw respectabele leeftijd van 93 jaar bent u de oudste deelnemer aan Do It With Others sinds we met de serie zijn begonnen. In welke zomer, als we zo vrij mogen zijn, was u tot dusver het gelukkigst, en waarom?
Geen commentaar. Nou ja, het was in elk geval vóór het overlijden van mijn lieve, trouwe hond Balkis in 2007. Ik mis haar nog dagelijks.

Soit, dat is uw goed recht. Ik zou u dan graag wat hedendaagse praktijken voorleggen die beantwoorden aan belangrijke thema’s in uw werk, zoals de tegenstellingen tussen utopie en haalbaarheid, en elitaire besluitvorming versus publieksparticipatie.
Ga je gang.

Zoals u mogelijk weet, kampt Nederland (Tilburg incluis) momenteel met een behoorlijk aantal aan leegstaande panden. De traditionele stadskernen, tot voor kort toebehorend aan kantoren en grote winkelketens, raken in onbruik sinds de financiële crisis. Kennelijk is het lastig voor gemeentelijke overheden deze ruimtes weer in nuttige omgevingen te veranderen. Tegelijkertijd wordt creativiteit in de plaatselijke gemeenschappen ontmoedigd door het in 2010 ingevoerde kraakverbod. Ziet u een weg die uit deze impasse leidt?
Lastig. De situatie is feitelijk niet bepaald nieuw te noemen. Leegstand is van alle tijden. Ik heb in de jaren ’80 al eens het idee van geassisteerd kraken geopperd; daarbij zouden de kraakbeweging en plaatselijke bestuurders elkaars hulp gebruiken om de gebouwen in kwestie te transformeren. De huidige anti-kraakorganisaties komen daar nu in praktische zin nog het dichtst bij in de buurt. De samenwerking – je raadt het al – vond uiteindelijk geen doorgang. Dat is jammer, maar als kunstenaar probeer ik me daar vervolgens van te distantiëren. Ik ben meer geïnteresseerd in beleidsvoorstellen als zodanig, dan in het bedrijven van politiek.

In het verleden heeft u zich kritisch uitgelaten over de zogenaamde media maffia, die naar uw idee voortvloeien uit het menselijke onvermogen tot massacommunicatie. Ziet u social media als Facebook, Instagram en Twitter, kanalen waar u zelf ook op actief bent, als een deel van de oplossing, of onderstrepen zij simpelweg het probleem?
In dit geval is er juist weer enorm veel veranderd ten opzichte van de tijd dat ik over media schreef. Inderdaad lijken massamedia anno 2016 iets uit vervlogen tijden. Wat mij echter nog het meest verbaast aan de manier waarop wij nu en masse met elkaar communiceren, is de achteloosheid en onverschilligheid waarmee we dat doen. We zijn klaarblijkelijk helemaal niet meer verontrust over gekleurde informatie; bij ons volle bewustzijn leveren we onze privacy in en laten daar anderen geld mee verdienen. 

Aan de andere kant zal het u waarschijnlijk positief stemmen dat de architectuur en maatschappij sinds de publicatie van uw invloedrijke manifest in 1958 flink aan mobiliteit, flexibiliteit en openheid hebben gewonnen. Neem bijvoorbeeld een hedendaagse praktijk als urban farming, de populariteit van pop-up-shops, of de groeiende Tiny House Movement.
Het klopt inderdaad dat het toeëigenen van ruimte door de jaren heen in bepaalde opzichten makkelijker is geworden. Maar het zijn niet de voorbeelden die ik persoonlijk het meest tot de verbeelding vind spreken; dat blijven toch de sloppenwijken. Wereldwijd heb ik ze bezocht, en ze blijven me fascineren. In Brazilië, Korea, Indonesië, India, zelfs Europa… sloppenwijken blijven mijns inziens de ultieme voorbeelden van levende, persoonlijke, sociale architectuur. Architectuur moet niet uitsluitend de elite toebehoren.

De afgelopen zomer heeft uw werk Iconostase al meermaals gediend als huisvesting van sociaal-culturele activiteiten. Er vonden optredens plaats, er is een sushi-workshop gegeven en yoga beoefend. Binnenkort volgt silent disco.
Ik heb de foto’s gezien en kan niet anders zeggen dat ik er erg trots op ben.


Tijdens Incubate september zal Iconostase 180 van Yona Friedman verplaatst worden naar het Duvelhok, waar onder meer Sleeparchive, Mosca en Human Force Project optredens zullen geven. Iconostase 180 blijft hier nog staan tot eind oktober. Voor meer info zie hier.

 

Standaard

Interventies in het centrum van Tilburg.

In september doet Martijn Hendriks een reeks interventies op ongebruikelijke plekken in het centrum van Tilburg.

Zijn sculptuur ‘Throwback (0000)’ is zaterdag 3 en zondag 4 september te zien in kluisje A-08 van MediaMarkt, Pieter Vreedeplein 152 in Tilburg, tussen 9:30 en 16:30.
Voor het openen én het afsluiten van het kluisje kan de code 0000 gebruikt worden. 

 

MartijnHendriks

 

Van 9 t/m 16 september zal zijn sculptuur ‘Spoon’ te zien zijn in een gehuurde Volvo in de parkeergarage Pieter Vreedeplein. De kentekenplaat en exacte locatie van de auto worden op vrijdag 9 september bekend gemaakt, op deze website en de Facebook-pagina van Incubate Art.
Eind september vindt de finissage van ‘Sculpture Falls in a Forest’ plaats in Mercure Hotel, Heuvelpoort 300; meer info hierover verschijnt binnenkort.

Houd deze website en de Facebook-pagina van Incubate Art in de gaten voor updates!

Standaard

De laatste avond in Park: silent disco

Last chance to dance….in Park. Na acht mooie weken vol muziek, kunst en verhalen werd de Park-periode van Iconostase 180 op 25 augustus afgesloten met een bijzondere silent disco tussen de ringen. Een sfeervolle afsluiter van een project waar veel bezoekers uit Tilburg en omstreken van hebben genoten.

Meer foto’s zijn te zien op Facebook.

Volgende week verhuist Iconostase 180 naar een nieuwe locatie in Tilburg: Duvelhok. Hier zal Yona Friedmans bijzondere sculptuur/paviljoen nog tot eind oktober te zien en te ervaren zijn!
Tijdens Incubate – September 2016 fungeert Iconostase 180 als unieke festivallocatie: een podium voor vier avonden silent disco met techno- en electronica artiesten als Sleeparchive, Tapes en Mosca. Zie voor meer info de website van Incubate.

Op zaterdagmiddag 10 september organiseert Incubate in samenwerking met CAST, het Tilburgse Centrum voor Architectuur en Stedebouw een panelgesprek over Yona Friedmans visie en werk in relatie tot het fenomeen ‘stadmaken’. Socioloog Frans Soeterbroek, architect/criticus Véronique Patteeuw en kunstenaar Nico Dockx gaan met elkaar in gesprek over de vrijheid van het individu bij de ontwikkeling van de stad; een plek waar sociale structuren en economische bedrijvigheid voor continue verandering zorgen. Hoe willen en kunnen we omgaan met het dagelijks gebruik van onze leefomgeving? Welke oplossingen reiken het stadmaken en Yona Friedman daarbij aan? Aanmelden kan via de website van CAST.

 

Standaard

Film & Popcorn: Mistaken For Strangers

Park_Vamos_21-08_WilliamvanderVoort-5

Donderdag 18 augustus was het tijd voor een ouderwetse filmavond. Tussen de ringen van Iconostase 180 vertoonde Incubate de documentaire Mistaken for Strangers (2013), over de metalhead-broer van de zanger van The National, die een jaar met de band op tournee gaat. Bij film mag popcorn natuurlijk niet ontbreken: bezoekers konden kiezen uit tien verschillende smaken.

Park_Vamos_21-08_WilliamvanderVoort-4

Park_Vamos_21-08_WilliamvanderVoort-7

 

Foto’s: William van der Voort / Cloakture Photography.

Standaard

Not much is thrown away because there really is no place to throw it

 

02 MarijnvanKreij_YonaFriedman_WilliamvanderVoort-32

Marijn van Kreij

Not much is thrown away because there really is no place to throw it, 2016

Een selectie van studies, knipsels en afvalmateriaal uit het atelier, geïnstalleerd als mobiles in de constructie Iconostase 180 van Yona Friedman.

Donderdag 11 augustus bevatte de installatie (delen van) werken en teksten van onder andere Paul Andriesse, David Byrne, John Le Carré, Nick Drake, Peter Fischli en David Weiss, Paul Klee, Michel Majerus, Will Oldham, Pablo Picasso,  Wolfgang Tillmans, en Simone Weil.

“Voor deze interventie in Iconostase 180 heb ik een selectie gemaakt uit studies, knipsels en afvalmateriaal uit het atelier en deze als mobiles geïnstalleerd binnen de constructie van Yona Friedman. De status van deze objecten is onduidelijk en ik voel enige terughoudendheid het geheel te claimen als ‘mijn werk’. Het is eerder een ad hoc geïnstalleerd netwerk van beelden en ideeën van verschillende auteurs. Waar het mij om gaat is zowel de verbanden als tegenstrijdigheden die ontstaan tussen de afzonderlijke elementen. Veel van de fragmenten laten mij nadenken over ontwikkeling en vooruitgang, zowel op een persoonlijk, als breder maatschappelijk vlak. Wat stellen wij ons vandaag de dag eigenlijk voor bij een begrip als vooruitgang? Ik verifieer als het ware uitspraken door ze tegenover elkaar te plaatsen en in zekere zin is het cliché ‘de waarheid ligt in het midden’ hier van toepassing. Dat ‘midden’ – een soort open tussenruimte – is het eigenlijke kunstwerk.” – Marijn van Kreij, 2016

Staplerfahrer verzorgde de muzikale input deze avond. Deze geluidskunstenaar produceert geluiden en composities met behulp van gebroken geluiden, effecten, vreemde gadgets en elektromagnetische golven.

 

06 MarijnvanKreij_YonaFriedman_WilliamvanderVoort-6

04-willemvanbreugel-vamos,art-11-8-2016-12

 

 

Bekijk hier meer foto’s van de avond.

Foto’s: Willem van Breugel & William van der Voort

Standaard

Yoga en Hellvete – harmonium concert

Afgelopen donderdag gaf de Vlaamse muzikant Hellvete met zijn harmonium een prachtig optreden tussen de ringen van Iconastase 180. Voorafgaande aan zijn optreden gaf het bouwwerk plek aan liefhebbers van een workshop Dru Yoga. Een rustgevend programma tijdens de week van de Tilburgse Kermis!

Bekijk alle foto’s van deze avond terug op Facebook. 

Foto’s: William van der Voort / Cloakture Photography.

ParkVamos_28-07_WilliamvanderVoort-9

ParkVamos_28-07_WilliamvanderVoort-14

Standaard

Mischa Doorenweerd in Iconostase 180

Donderdag 21 juli bood Iconostase 180 een podium aan beeldend kunstenaar Mischa Doorenweerd (1988). Doorenweerd toonde een aantal installaties met ruimte voor publieksparticipatie, rondom het thema ‘aanbidding’. Meer foto’s van deze avond bekijk je terug op Facebook.

WE WERE ALIVE IN TWOTHOUSANDSIXTEEN
I LOST MY GOLDEN SUN
PROBABLY AT THE GAS STATION
I WENT BACK AND FOUND IT AGAIN

ParkYonaFriedman_MischaDoorenweerd_WilliamvanderVoort-20

ParkYonaFriedman_MischaDoorenweerd_WilliamvanderVoort-30

ParkYonaFriedman_MischaDoorenweerd_WilliamvanderVoort-4

Fotograaf: William van der Voort / Cloakture Photography. Mischa Doorenweerd: http://mischa.hotglue.me

Standaard

Cold food en akoestische muziek in en rondom Iconostase 180

Afgelopen donderdag (14 juli) presenteerde Incubate weer een speciaal programma in en rondom het bouwwerk van de beroemde architect Yona Friedman. De avond van stond in het teken van cold food en akoestische muziek, ingevuld door een vegetarische sushi workshop en een optreden van de Nijmeegse band Het Brandt.

 

ParkVamos_14-07_hires_WilliamvanderVoort-1 ParkVamos_14-07_hires_WilliamvanderVoort-23

 

De foto’s van deze avond bekijk je terug op Facebook. Fotograaf: William van der Voort / Cloakture Photography.

Standaard

Opening Iconostase 180

Donderdagavond 7 juli vond de opening van Iconostase 180 plaats. Het programma van deze avond bestond uit optredens van singer-songwriters The Avonden, Koning der Dieren en Seamus Cater.
De avond stond verder in het teken van suiker, gezien het landelijke Suikerfeest dat van 6 t/m 8 juli plaatsvond. Ook werd Iconostase 180 deze avond volgehangen met polaroids van enthousiaste bezoekers.

De foto’s van de opening zijn te vinden op de Facebook-pagina Incubate Art en zijn gemaakt door William van der Voort / Cloakture Photography.

ParkVamos_editie01_WilliamvanderVoort-44

Galerij

Sculpture Falls in a Forest

A while ago I became interested in the possibilities of showing work in remote, inaccessible or hardly noticed places. This turned into a number of plans, the first of which I will be realizing over the next months around the Dutch town of Tilburg, including its woods and wastelands.
If you ever find yourself in Tilburg in the near future, you may come across these and other works in the woods or in supermarket freezers (hopefully).” Martijn Hendriks.

Tilburg, Charlotte Oord: 51.58707, 5.04107

Standaard

Iconostase 180: een open museum verrijst in Tilburg

Momenteel wordt Iconostase 180 opgebouwd in PARK, onder toezicht van kunstenaars Nico Dockx en Jean-Baptiste Decavele.
Hier zal de sculptuur de komende twee maanden fungeren als tijdelijk museumpaviljoen waarin tentoonstellingen, dans, theater en muziek wordt geprogrammeerd.

Donderdag 7 juli wordt het zomerprogramma feestelijk geopend; publiek is wekelijks op donderdagavond en zondag welkom om het kunstwerk te aanschouwen in Park, Wilhelminapark.

Het programma in de maand juli:

Donderdag 07 juli
Zoetigheid & Polaroids & Muziek: The Avonden / Koning der Dieren / Seamus Cater

Donderdag 14 juli
Het brandt helemaal niet (cold food & akoestische muziek): Het Brandt / Vega sushi workshop

Donderdag 21 juli
Expo/Interventie: Mischa Doorenweerd + Crosley DIY DJ team – breng je eigen singles mee!

Donderdag 28 juli
Unwind: Helvete (be) harmonium concert + yoga workshop

Aanvang is altijd 20.00 uur, entree is altijd gratis!

01_YonaFriedman_hires_WilliamvanderVoort-5    01_YonaFriedman_hires_WilliamvanderVoort-23

Galerij

Sculpture Falls in a Forest

De komende maanden maakt en plaatst Martijn Hendriks site-specific werk in de openbare ruimte. Op onverwachte plekken in de omgeving van Tilburg; soms tijdelijk, soms blijvend. De toevallige voorbijganger heeft geluk een fysieke impressie van het werk te krijgen.
De documentatie en de verslaglegging van deze interventies is blijvend op deze website en de Tumblr-blog sculpturefallsinaforest.tumblr.com te zien en te delen.

Tilburg, Charlotte Oord: 51.58729, 5.04298
Tilburg, Moerenburg: 51.55626, 5.12563

Standaard

De eerste werken van Martijn Hendriks tijdens festivalweekend Incubate.

Martijn Hendriks startte eind maart zijn project ‘Sculpture Falls in a Forest’. De komende maanden zullen een aantal nieuwe sculpturen van Hendriks in de publieke ruimte van Tilburg te zien zijn: in bossen en parken, maar ook op onverwachte locaties in de binnenstad. Sommige werken zullen alleen tijdelijk te zien zijn en vooral via het internet publiek worden; voor langere tijd op locatie blijven.

Tijdens het eerste festivalweekend van 2016, 14 en 15 mei, waren de eerste werken te zien, in de Kluis van Theater De NWE Vorst. Zie het fotoverslag op sculpturefallsinaforest.tumblr.com.