Page 1
Status

Jeremiah Day performances in Tilburg

 

png jeremiah

 

Performance kunstenaar Jeremiah Day komt drie performances opvoeren in Tilburg het kader van Do It With Others

10 januari 2016 om 15u in Wijkcentrum In de Boomtak

Performance 2
Here I will perform Bagram/Kaiserslautern/Bethesda.
This slide-show / music / speech / improvised dance performance draws upon the history of the short lived “American Anti-Imperialist League” as the basis for investigating and evoking the war and anti-war centers of Kaiserslautern, Germany.  Next to Ramstein Airbase with its daily flights to Afghanistan and other US and NATO theaters, and Landstuhl Medical Center, the crucial hub for moving wounded across the global battlefields, Kaiserslautern is also home to The Clearing Barrel Café, a “safe space” for anti-war activism and soldier support started by Iraq Veterans Against the War.  The piece is made with Bart de Kroon, the musician behind Utrecht’s Homemade Empire.

Deze performance is ook gratis, en er is plek voor 30 mensen. Hier kunt u zich aanmelden voor deze performance. Voor eventuele vragen kunt u contact opnemen met Veerle Lavoir via veerle@incubate.org.

Het adres is: Boomstraat 81, 5038 GP Tilburg

 

21 februari 2016 om 21u in Paradox:

Performance 3
This new performance will deal with what NATO now calls the “battle for the narratives” or the way the military now tries to control the way the story is told.

Deze performance is ook gratis. Hier kunt u zich aanmelden voor deze performance. Voor eventuele vragen kunt u contact opnemen met Veerle Lavoir via veerle@incubate.org.

Het adres is: Telegraafstraat 62, 5038 BM Tilburg

 

 

Deze voorstelling is al geweest:

13 december 2015 om 15u in Theater de NWE Vorst:

Performance 1
“I will perform “Camp Darby Blues (Reprise)” which is named after a punk song by Italian band Cheetah Chrome Motherfuckers called Camp Darby Blues about a famous US/NATO military base in Italy.  I will also share the evening with US artist Aaron Hughes whose work TEA deals partly with Guantanomo.”

De performance begint om 15u00, is gratis toegankelijk en er is plek voor 25 mensen. Jeremiah Day heeft aangegeven een voorkeur te hebben voor publiek dat politiek geëngageerd is. Actievoerders, politici, en anderen die politiek sterke meningen hebben en uitdragen worden van harte aangemoedigd zich aan te melden via Veerle Lavoir: veerle@incubate.org.

Het adres is: Willem II Straat 49, 5038 BD Tilburg

Standaard

Interview Jeremiah Day door Max Majorana

Jeremiah Day

Max Majorana is voormalig medewerker van Incubate. In aanloop naar de editie van 2014 was hij één van de programmeurs. Voor Do It With Others spreekt hij met de vier betrokken kunstenaars over hun werk en – waar hij de kans ziet – over hun privéleven.

Ik spreek Jeremiah Day daags na Incubate festival 2015 via Skype. Meteorologisch gezien is de herfst dan net begonnen. Jeremiah is op dat moment in Florence.

Hey, Jeremiah. Eindelijk spreken we elkaar. Je bent veel onderweg de laatste tijd. Wat doe je in Toscane?
Van alles wat. Ik ben er nu een tijdje in residentie, en onder andere bezig met het treffen van voorbereidingen voor mijn project in Tilburg later dit jaar.

Dat treft. Kun je daar iets over vertellen?
Vooralsnog is de werktitel To The Person Sitting In Darkness. Ik doe onderzoek naar politieke en maatschappelijke conflicten aan de hand van hun subjectivering van beeld, tekst, en lichaamstaal.
Wat ik voor ogen heb is een soort drieluik, maar ik weet nog niet goed hoe ik het derde en laatste deel ga vormgeven. In elk geval is mijn idee om drie verschillende soorten openbare ruimte in te zetten als décor, waardoor ik ook een gemêleerd publiek hoop aan te spreken – niet louter het gebruikelijke high society cocktailparty vernissagepubliek.

Ok. Je mag gerust bij deel 1 beginnen.
Nou, voorheen maakte ik werk dat zo ongeveer het midden hield tussen fotografie en installatie. Sinds een aantal jaren ben ik me echter gaan toeleggen op performance als artistiek medium. Improvisatie is daarin voor mij een heel belangrijke component. Deel 1 zal plaatsvinden in theater de NWE Vorst en in samenwerking met mijn vriend Aaron Hughes. We zullen respectievelijk de werken Camp Darby Blues (Reprise) – naar de Italiaanse punkband Cheetah Chrome Motherfuckers – en Tea uitvoeren.

Tea, dat is een mooie titel. Kan ik die letterlijk nemen?
Ja. Ik heb Aaron als veteraan leren kennen in Kaiserslautern en hem gevraagd met me mee te doen. Hij eigent zich de theeceremonie toe als plaats van handeling in zijn performance. De symboliek daarachter is dat het voor de gevangenen in Guantanamo Bay de enige vorm van sociaal contact was. Zodoende probeert ook hij een dialoog te starten, door met de deelnemers herinneringen, ervaringen en verwachtingen op te halen die in het teken staan van oorlog. Alleen wordt de thee in porseleinen kopjes geschonken in plaats van plastic.

Vanuit een Nederlands perspectief zou je ook aan Job Cohen kunnen denken, voormalig burgemeester van Amsterdam en een trotse theeleut.
Weer een andere associatie. Cohen heeft thee drinken wel een wat lullig burgervaderimago gegeven. Maar goed, dat is ook media, framing, et cetera. Aaron’s stuk gaat ook niet echt over de multiculturele samenleving. Hoe dan ook staat het potentieel-ceremoniële karakter van thee dus buiten kijf.

Ik heb een registratie gezien van Camp Darcy Blues Reprise in de straten van je woonplaats Berlijn.
Dat was niet in Berlijn, maar in Pistoia, waar ik nu vlakbij in de buurt ben. Het zal daar inderdaad bij in de buurt komen, al moet ik zeggen dat ik tijdens die specifieke uitvoering naar mijn idee een wat chagrijnige indruk maakte. Dat is een verbeterpuntje. Ik beoog met mijn kunst politieke vragen te stellen – en behoed me ervoor die ook zelf betweterig of provocatief te beantwoorden.

Waarom kies je er eigenlijk voor om je werk nu in een theater op te voeren? Laat de NWE Vorst door zijn institutionele karakter niet per definitie veel minder ruimte voor aanpassing, toeval, en improvisatie?
Mwah, dat is denk ik wel wat overdreven. Voor mijn gevoel vindt het werk dat ik maak eerder haar oorsprong in een white cube dan een black box, hoewel theatraliteit uiteraard wel degelijk een rol speelt. Het komt er hoe dan ook op neer dat ik zelden een performance uitvoer in theaters, en in die zin denk ik niet dat ik in staat ben een beroep te doen op mijn automatische piloot, voor zover ik daar überhaupt al eens gebruik van zou hebben gemaakt.

day2

Hoe zit het met deel 2?
Misschien moet ik eerst de achtergrond van Bagram, Kaiserslautern, Bethesda nog wat scherper schetsen. Dat is een bestaande reeks waarop ik voortborduur. Ik werk samen met gitarist Bart de Kroon – ook bekend van de Utrechtse band Homemade Empire. De titel refereert aan de route langs ziekenhuizen die gewonde Amerikaanse soldaten afleggen als ze terugkomen uit het Midden-Oosten. Ik raakte allereerst geïnspireerd door de ideeën van de zogenaamde American Anti-Imperialist League, die in 1898 werd opgericht. Dit genootschap had de overtuiging dat expansie van grondgebied indruist tegen de principes en fundamenten van een zelfvoorzienende en autonome republiek als de V.S. Vanuit hier begon ik me te verdiepen in de contemporaine Amerikaanse militaire geschiedenis, en stuitte ik op The Clearing Barrel Café in Kaiserslautern. Dat café werd door Irak-veteranen opgericht als een veilige pacifistische haven, in een plaats die tijdens de Koude Oorlog nota bene een cruciale strategische rol vervulde in de repatriëring.

Ok, maar hoe haal je Kaiserslautern naar Tilburg?
Kaiserslautern mag in de Koude Oorlog dan van enorm strategisch belang voor de Amerikanen zijn geweest – Tilburg was dat niet bepaald. Het punt is dat ik de atmosfeer van The Clean Barrel Café wil proberen op te roepen. Deel twee gaat daarom plaats vinden in Wijkcentrum In De Boomtak, vlakbij het huis van Koen (Delaere, programmeur van beeldende kunst en film voor Incubate, red.).

Wie hoop je met dit werk te bereiken?
Een project als Tea valt of staat met het publiek. Dat is idealiter dus niet te klein, maar ook zeker niet te groot. Een man of 25 zou perfect zijn; ik vermoed dat er dan genoeg ruimte overblijft voor een lekker potje contemplatie. Mits de Tilburgers en/of Incubaters bereid zijn om de performance van input te voorzien, natuurlijk. Ik werk zelf graag vanuit een stream-of-consciousness, dus dat is altijd spannend.

Dat het publiek zich pro-actief opstelt is een reële aanname. Maar vind je het eigenlijk niet jammer dat de aard van je werk tot gevolg heeft dat je performances vlug ‘uitverkopen’?
Ik denk daar natuurlijk wel eens over na. Ik ben zelf opgegroeid met de hardcore punk DIY-scene, en houd wel van intimiteit. Aan de andere kant is het ergens best jammer dat mijn kunst fragiel is, maar ik berust in mijn lot. Als je als kunstenaar binnen mijn discipline goed werk wilt maken, kun je het publieksbereik op een bepaald moment eenvoudigweg niet verder opschroeven. In tegenstelling tot rockbands, bijvoorbeeld.

Waarom kunnen zij dat wel? Geef eens een voorbeeld.
Toen ik 14 jaar was, ergens begin jaren ’90, zag ik in Boston Sonic Youth in het voorprogramma van Neil Young spelen. Samen met 40 000 anderen. De conventies en parameters voor een geslaagd rockconcert blijven toch min of meer hetzelfde, of je nou voor 25 man in een kelder of 40 000 man in een stadion speelt. Alleen de sensatie is wezenlijk anders.

Sonic Youth had begin jaren ’90 natuurlijk wel net enkele platen uit die aansluiting wisten te vinden bij een groter publiek.
Zeker, maar alsnog had 95% van het publiek destijds nog nooit van ze gehoord.

Die sensatie komt er dan dus veeleer op neer dat je iets individueel of binnen een groter collectief ervaart?
Juist. In essentie heeft popmuziek, zo ziet ik het althans, een oneindig bereik. Of het nu meezingbaar is of onverstaanbaar, harmonieus of dissonant. Als optredende muzikant kun je op een hele intelligente manier een publiek bespelen zonder al te zeer op intellectueel niveau te opereren. Het principe van activisme, een publiek in beweging krijgen of te raken, is letterlijk heel anders bij performancekunst.

Deel drie gaat plaats vinden in de Pont, nietwaar?
Nou, wat betreft deel drie staat er nog niet veel vast. Ik ben daar nog over aan het denken. Wat me nu ter plekke te binnen schiet is dat het eigenlijk veel cooler zou zijn om deel drie in een concertzaal te doen, bij wijze van rockconcert.

Of een jazzoptreden dan, gezien het feit dat je graag improviseert. Misschien moet je de Paradox proberen.
Goed idee! Dat ga zeker eens polsen.

Zullen we afsluiten met een paar triviale vragen? Wat is bijvoorbeeld je favoriete boek?
Geronimo Rex, door Barry Hannah.

Favoritete film?
Éloge de l’amour van Jean-Luc Godard.

Lievelingseten?
Pizza.

Lievelingsband?
Lungfish.

Lievelingsdier?
Lungfish.

Dank je wel voor het gesprek, Jeremiah. Tot ziens bij de thee!

Status

Interview van Max Majorana met Camilla Steinum (2/2)

beeld-leo-XIII-495x400

Max Majorana is voormalig medewerker van Incubate. In aanloop naar de editie van 2014 was hij één van de programmeurs. Voor Do It With Others spreekt hij met de vier betrokken kunstenaars over hun werk en – waar hij de kans ziet – over hun privéleven. Camilla Steinum sprak hij op een donderdagavond, toen ze zich net in Tilburg had geïnstalleerd.

Lees deel 1 van het interview hier.

 

Je bent als beeldend kunstenares gespecialiseerd in werken met textiel. Nu is Tilburg van oudsher een echte textielstad, die zich onder invloed van onder meer Incubate de laatste jaren ontpopt als culturele voorloper. Ben je er dit jaar voor het eerst?
Toevallig niet. In 2008, toen ik nog in Oslo aan de academie in de richting textiel studeerde, zijn we met onze klas een keertje op uitwisseling geweest. Toen ben ik ook voor het eerst in De Pont en het Textielmuseum geweest, waar ik in het najaar mag gaan tentoonstellen. Hun bibliotheek is trouwens te gek.

Akkoord. Dan pas ik mijn vraag even aan. Wat is je tweede indruk van Tilburg?

Goed, gezellig, en lekker klein bovendien. Hoewel ik al over een fiets beschik, ga ik vooralsnog liever te voet, om de stad beter in me op te kunnen nemen.

Ah, en wanneer ga je je pas versnellen? Je kunt al wel fietsen?
Ja, dat is op zich geen probleem. Maar ik vind het eigenlijk wel fijn om een beetje langzaam aan te doen voor mijn project bij Do It With Others van start gaat. Even rustig oriënteren, voor ik over een paar weken echt aan de slag ga.

Het is je gegund, hoor. Ik veronderstel dat je op dit moment dan ook nog niet helemaal uitgepakt bent?
In het gastatelier, bedoel je? Haha, dat dan weer wel. Ik ben iemand die graag boeken om zich heen heeft, dus die heb ik meteen uit mijn bagage gehaald en overal door het huis verspreid. Net als mijn notitieblokjes. En waterverf – heel belangrijk. Liefst binnen handbereik en op ooghoogte.

Zozo. Wat lees je zoal?
Momenteel herlees ik de essaybundel Against Interpretation van de Amerikaanse schrijfster Susan Sontag. Al 50 jaar oud, maar nog steeds zeer inspirerend.


Je bent dan ook een zelfverklaard feministe. En gefascineerd door het vrouwelijke lichaam in de kunstwereld, heb ik gelezen. Wie zijn je voorbeelden? Je moeder? Susan Sontag? Beyoncé? Donna Harraway?

Mijn voorbeelden zijn niet zozeer mensen die ik in intellectueel opzicht bewonder. Het zijn toch vooral mensen die dicht bij me staan. Mensen die aardig, goedlachs en zorgzaam zijn.

Typisch vrouwelijke eigenschappen.
Pardon? Niet per se, hoor.

Sorry, ik plaag je maar. Kun je een tipje van de sluier oplichten wat je tijdens Do It With Others gaat doen? Wat kunnen we na afloop ongeveer verwachten, of wat verwacht je zelf?
Dat is altijd een beetje lastig te zeggen, want mijn ervaring leert dat ik tijdens het uiteindelijke maakproces zijwegen insla en zodoende altijd op iets anders uit kom dan ik aanvankelijk voor ogen had. Maar ik heb in elk geval een hevig verlangen om een keer iets te maken voor aan de muur.

 

© Camilla Steinum

© Camilla Steinum

Van drie- naar tweedimensionaal?
Onder voorbehoud: ja. Of ergens daar tussenin, zoals het werk van Robert Rauschenberg bijvoorbeeld. Wat ik waardeer in zijn werk, is de manier waarop zijn collages ruimte laten voor elk afzonderlijk onderdeel en object.

Rauschenberg was ook iemand die hield van open eindes. Dat brengt me op de tekst bij Dubious Desire For Cleanliness, je eerste solotentoonstelling, waarin je refereert aan Gilles Deleuze en Felix Guattarí. Stevige kost vond ik dat, op de universiteit. Leg eens uit, wil je?
Laat ik vooropstellen: ik ben géén filosoof, géén academicus en ik ben óók geen kunstenaar die filosofische of academische concepten tracht uit te beelden. Maar ik werd getroffen door een mooie passage uit A Thousand Plateaus, waarin het gaat over het intuïtief modelleren van structuren. Daar kan je eindeloos mee doorgaan, en dat is in feite wel min of meer wat ik tijdens die expo in Londen destijds heb gedaan.

Dan nu naar het vaste afsluitende onderdeel van deze serie: een korte trivia. Onmiddelijk antwoorden, alsjeblieft. Wat is je favoriete boek?
Moby Dick. Nee! The History of Shit van Dominique Laporte.

Film?
The Holy Mountain.

Gerecht?
Eh… een bordje rijst.

Band?
Patti Smith.

Dier?
Zeker geen katten! Een adelaar, denk ik.

Waar kijk je dit jaar het meest naar uit op Incubate? Jammer dat je vorig jaar net de Noorse invasie gemist hebt, trouwens!
The Knife lijkt me heel tof. Heb jij nog suggesties, misschien?

Je houdt van Patti Smith. Op dinsdag komt een van de betere hedendaagse Nederlandse punkbands spelen; Rats on Rafts. Die moet je checken.
Waarvan akte. Thanks!

’t Is niks. Jij bedankt voor dit interview!
Graag gedaan. Tot ziens op het festival!

Status

Interview van Max Majorana met Camilla Steinum (1/2)

Max Majorana is voormalig medewerker van Incubate. In aanloop naar de editie van 2014 was hij één van de programmeurs. Voor Do It With Others spreekt hij met de vier betrokken kunstenaars over hun werk en – waar hij de kans ziet – over hun privéleven. Camilla Steinum sprak hij op een donderdagavond, toen ze zich net in Tilburg had geïnstalleerd.

 

beeld-leo-XIII-495x400

Hey Camilla, hoe gaat het met je? Waar ben je nu?
Goed, goed. Ik ben net in Tilburg gearriveerd eigenlijk. In de nacht van 1 op 2 september kwam ik aan in het gastatelier op de Leo XIII-straat. Ik zit nu aan mijn bureau in de residence. Even rust.

Hoe is je zomer tot dusver? Meteorologisch gezien is hij namelijk nog bezig. Ik begrijp dat je het druk hebt gehad?
De zomer valt me niet tegen, maar veel vrije tijd heb ik inderdaad niet gehad. Ik heb voornamelijk heen en weer gereisd tussen Berlijn en Oslo. Daar had ik twee solo-tentoonstellingen, respectievelijk Ambiguous Container for Rational Stuff in de M.I. galerie en Grummset inni der in de Soft galerie.

Grummset inni der. Help me even.
Dat is Noors ja, en betekent zoiets als ‘de duisternis daarbinnen’.

Kijk eens aan. Wat heb je geëxposeerd? Oud werk van stal gehaald, of recent werk laten zien? Het ging bij beide expo’s om nieuw werk, dat vanzelfsprekend wel in het verlengde ligt van wat ik eerder heb gemaakt.

Zoals de patchwork sculpturen, waarmee je bekendheid verwierf in Londen?
Dit keer waren het niet echt sculpturen, zoals de objecten met vilt, gordijnen, en objets trouvés die ik tijdens Dubious Desire For Cleanliness heb getoond, maar eerder, tja… containers. En papier.

Wat me opvalt aan kunstenaars is dat ze tegenwoordig zelden nog slechts één verblijfplaats hebben. Laten we het hebben over Berlijn, de stad die sinds een tijdje min of meer je vaste stek is. Het staat al jaren bekend als dé broedplaats voor de Europese creatieve industrie. Klopt dat beeld nog een beetje?
Ja, dat klopt nog wel. Het is en blijft een fantastische stad voor kunstenaars, muzikanten, en schrijvers om te wonen. Zelf ben ik er drie jaar geleden naar toe verhuisd. Je merkt wel dat de prijzen aan het stijgen zijn, en dat er nu dus andere buurten worden ontgonnen.

Waar woon jij zelf precies?
In het stadsdeel Wedding, een wijk in het westen van de stad.

Toevallig! Toen ik voor het eerst in Berlijn op vakantie ging – dat moet in 2007 geweest zijn – verbleef ik daar ook. In zekere zin beantwoord Wedding precies aan dat typische, nostalgische beeld van Berlijn als een plek voor industrie en noeste arbeid.
Nouja, alleen is de industrie zich natuurlijk langzamerhand gaan richten op het vervaardigen van andere producten dan pakweg 100 jaar geleden. Het metropolis van Fritz Lang is al lang een achterhaalde mythe. Wedding is hoe dan ook een aangename omgeving. Je ziet er veel nieuwe kunstgalerieën openen en leesclubjes geïnitieerd worden.

Dat klinkt niet verkeerd, maar ik kan me ook voorstellen dat je Noorwegen mist.
Zo nu en dan wel, ja. Daar ontkom ik als geboren en getogen Noorse natuurlijk niet aan, hoe gezellig multicultureel Berlijn ook mag zijn. Maar in wezen zijn het vooral mijn vrienden en familie die ik mis, en niet zozeer Oslo als stad. Begrijp me niet verkeerd; het is altijd fijn om weer op het oude nest terug te keren, maar als ik zou moeten kiezen, zou ik idealiter al mijn naasten naar Duitsland halen.

© Camilla Steinum

© Camilla Steinum

Afbeelding

Exhibition: MOB terrein

 

Several Species of Small Furry Animals Gathered Tighter in a Cave and Grooving with a Pict

Tilburg, NL

Curated and initiated by Whatspace

17- 18. October 2015

 

12113440_10153830437349349_8329173704602420086_o (Medium)

01 (Medium)

02 (Medium)

06 (Medium)

07 (Medium)

08 (Medium)

12080390_10207654324225721_5367569284467908325_o (Medium)

 

 

All photos by Camilla Steinum

Afbeelding

Jan de Jong field trip

13. September 2015

Architectural field trip to some of Jan de Jongs houses with additional information about his method of working with the plastische getal and his relation to the Bossche School by Ids Haagsma and Wim Ramselaar.

IMG_4691 (Medium)

IMG_4693 (Medium)

IMG_4704 (Medium)

IMG_4707 (Medium)

IMG_4714 (Medium)

IMG_4726 (Medium)

IMG_4736 (Medium)

IMG_4738 (Medium)

IMG_4745 (Medium)

IMG_4749 (Medium)

IMG_4759 (Medium)

IMG_4761 (Medium)

IMG_4764 (Medium)

IMG_4765 (Medium)

IMG_4797 (Medium)

IMG_4800 (Medium)

IMG_4805 (Medium)

IMG_4808 (Medium)

IMG_4815 (Medium)

IMG_4818 (Medium)

IMG_4824 (Medium)

IMG_4828 (Medium)

 

 

All photos by Camilla Steinum.